zondag, januari 17, 2010
LAGUNE RANCUNE een lied vol hoop
een wereld met remmen op
draait plots vierkant strandt
in de hoeksteen van de been-
harde realiteit dat iemand
je iets aangedaan heeft en
tiranieke kleed van ziedende
woede je zou er op kunnen slaan
de moord effectief begaan _die
andere de keel toeknijpen
omdat je het maar niet kan begrijpen
een wereld met remmen op
verdwijnt in opkomend maagzuur
je hart werkrampt in de uit-
einden van je zenuwen zindert:
stress door de grenzen van je
verontwaardiging opgedroogd
al je geduld opgedroogd al je
liefde voor de ander vervlogen
je zou het willen uitschreeuwen
van de pijn daar waar de belediging zelve
zo intens kan zijn
een wereld met remmen op
raast hammert slaat en buldert in
op de muren van de apathie en de stille
onbewogenheid
het veelkoppig monster van de
jaloezie graait weelderig om je heen
is niemand nog veilig
je veert keer op keer weer ziedend
recht over al dit onrecht
jouw aangedaan waarbij je
dan zelf blindelings oordeelt
over goed en kwaad struikelt
elk zogenaamd verraad
een wereld met remmen op
verzinkt in de wijzers van de tijd
het berouw komt slenterend
zoals immer te laat
was het dit allemaal waard?
deze woordenmoord
dit bloederige dadenkoord
waarin de ander weer eens opgeknoopt
in de knapzak van jouw frustraties
als je maar eens sneller
leren kon
te vergeven
je bedenkt wel in mooie theorieën
vruchteloos
hoe verfoeilijk het wij en zij
denken is
hoe oorlog de reële onzin
is
van de geweldadige waanzin
een wereld met remmen op
verbrandt zich aan de meren
van het tijdloze
aan de lippen van het alwetende
je kleine zieltje je bange hartje
je protserig gezwets verstilt
en verstomt in de aanschijn
van dieper spiritueel besef
of hoe je beste vriend
je geestesgenoot op 't einde
van zijn leven in de Dolle Mol
het over bestrijden van ideeën en ideologieën heeft
en het aanvaarden van de ander
en zo de grenzen van het eindige
verbroken heeft
een wereld met remmen op
blijkt een illusie te zijn
bij herhaling _hetzelfde leren
hetzelfde verhaal en toch
verandert er iets telkens
weer een ander spektakel
een andere situatie
in het volle besef
dat het beteren zal
dat ook ik de sleutels
ven mijn kluis
aan jou geven zal
dat ook ik toeven kan
waar mijn vriend reeds lang is voorgegaan
(voorgedragen in den Hopsack
vorige donderdag)
draait plots vierkant strandt
in de hoeksteen van de been-
harde realiteit dat iemand
je iets aangedaan heeft en
tiranieke kleed van ziedende
woede je zou er op kunnen slaan
de moord effectief begaan _die
andere de keel toeknijpen
omdat je het maar niet kan begrijpen
een wereld met remmen op
verdwijnt in opkomend maagzuur
je hart werkrampt in de uit-
einden van je zenuwen zindert:
stress door de grenzen van je
verontwaardiging opgedroogd
al je geduld opgedroogd al je
liefde voor de ander vervlogen
je zou het willen uitschreeuwen
van de pijn daar waar de belediging zelve
zo intens kan zijn
een wereld met remmen op
raast hammert slaat en buldert in
op de muren van de apathie en de stille
onbewogenheid
het veelkoppig monster van de
jaloezie graait weelderig om je heen
is niemand nog veilig
je veert keer op keer weer ziedend
recht over al dit onrecht
jouw aangedaan waarbij je
dan zelf blindelings oordeelt
over goed en kwaad struikelt
elk zogenaamd verraad
een wereld met remmen op
verzinkt in de wijzers van de tijd
het berouw komt slenterend
zoals immer te laat
was het dit allemaal waard?
deze woordenmoord
dit bloederige dadenkoord
waarin de ander weer eens opgeknoopt
in de knapzak van jouw frustraties
als je maar eens sneller
leren kon
te vergeven
je bedenkt wel in mooie theorieën
vruchteloos
hoe verfoeilijk het wij en zij
denken is
hoe oorlog de reële onzin
is
van de geweldadige waanzin
een wereld met remmen op
verbrandt zich aan de meren
van het tijdloze
aan de lippen van het alwetende
je kleine zieltje je bange hartje
je protserig gezwets verstilt
en verstomt in de aanschijn
van dieper spiritueel besef
of hoe je beste vriend
je geestesgenoot op 't einde
van zijn leven in de Dolle Mol
het over bestrijden van ideeën en ideologieën heeft
en het aanvaarden van de ander
en zo de grenzen van het eindige
verbroken heeft
een wereld met remmen op
blijkt een illusie te zijn
bij herhaling _hetzelfde leren
hetzelfde verhaal en toch
verandert er iets telkens
weer een ander spektakel
een andere situatie
in het volle besef
dat het beteren zal
dat ook ik de sleutels
ven mijn kluis
aan jou geven zal
dat ook ik toeven kan
waar mijn vriend reeds lang is voorgegaan
(voorgedragen in den Hopsack
vorige donderdag)
BIJNA DOOD
vluchtschrift in rood
net niet de kransslagader
maar toch een ader in nood
regenboogwormen doorkruipen mijn gelaat
terwijl ze in paniek op mijn gezicht slaat
op mijn wegglippend bewustzijn in praat
enkele minuten weg van de wereld
plotsklaps op alle planeten tegelijk
in alle kamers van mijn leven tezelfdertijd
bevrijd van dit éne ruimtelijk hok
dat het voortschrijden van de wijzers
sequentie na sequentie scène na scène afklokt
plots een onmenselijk onmetelijk ademloos moment
als een stuiterende knikker in een fractie
van een seconde wel miljoenen knikkers tegelijk is
een golfslag in ademnood een deining in de stilstand
een trilling in de leegte die mijn kleine ik overschrijd
mijn aderen die langzaam leeglopen leegbloeden
over dit laatste ogenblik heen
sprongen in de tijd over verleden en toekomst
de poppen kast die totaal openscheurt
in al mijn herinneringen
in alle herinneringen van alle mensen
van alle levende wezens en dode materie
het fotoboek van het al
dat zich opent temidden de dijen
van mijn pijnappelklier
ik als grenzenloos bewustzijn
over al over alles heen
mijn ik nergens meer te vinden
versplinterd gebroken opgelost
tot niets tot nergens
vertoevend waar pijn noch koude
me nog raken kunnen
alles doordrenkt met wit licht
even inzicht in alles
alles even in zicht
herleid tot substantiële waarnemer
over lichtwezens en demonen
7 wegen hier 7 wegen daar
als in het Tibetaans dodenboek
als in Dante's Divina Comedia
als in Krishna die zijn mond openbaart aan Arjuna
Hemel en Hel van William Blake
focussend op het middelpuntvliedende licht
het enige zuivere pad
dat om geen uitleg vraagt
en toch de vraag de stem
in het ijle niets
die krijtend kreet
in het aanschijn
van deze algehele lichtbak
waar eindigt dit?
waarop het ik
zich terug bekleed
betegeld en veréénzelvigd
met het enge hok vande sluitertijd
klaar om zich te laten naaien
door de dokters
in mijn levensfilm
aan deze of gene zijde
valt doodgaan wel mee
net niet de kransslagader
maar toch een ader in nood
regenboogwormen doorkruipen mijn gelaat
terwijl ze in paniek op mijn gezicht slaat
op mijn wegglippend bewustzijn in praat
enkele minuten weg van de wereld
plotsklaps op alle planeten tegelijk
in alle kamers van mijn leven tezelfdertijd
bevrijd van dit éne ruimtelijk hok
dat het voortschrijden van de wijzers
sequentie na sequentie scène na scène afklokt
plots een onmenselijk onmetelijk ademloos moment
als een stuiterende knikker in een fractie
van een seconde wel miljoenen knikkers tegelijk is
een golfslag in ademnood een deining in de stilstand
een trilling in de leegte die mijn kleine ik overschrijd
mijn aderen die langzaam leeglopen leegbloeden
over dit laatste ogenblik heen
sprongen in de tijd over verleden en toekomst
de poppen kast die totaal openscheurt
in al mijn herinneringen
in alle herinneringen van alle mensen
van alle levende wezens en dode materie
het fotoboek van het al
dat zich opent temidden de dijen
van mijn pijnappelklier
ik als grenzenloos bewustzijn
over al over alles heen
mijn ik nergens meer te vinden
versplinterd gebroken opgelost
tot niets tot nergens
vertoevend waar pijn noch koude
me nog raken kunnen
alles doordrenkt met wit licht
even inzicht in alles
alles even in zicht
herleid tot substantiële waarnemer
over lichtwezens en demonen
7 wegen hier 7 wegen daar
als in het Tibetaans dodenboek
als in Dante's Divina Comedia
als in Krishna die zijn mond openbaart aan Arjuna
Hemel en Hel van William Blake
focussend op het middelpuntvliedende licht
het enige zuivere pad
dat om geen uitleg vraagt
en toch de vraag de stem
in het ijle niets
die krijtend kreet
in het aanschijn
van deze algehele lichtbak
waar eindigt dit?
waarop het ik
zich terug bekleed
betegeld en veréénzelvigd
met het enge hok vande sluitertijd
klaar om zich te laten naaien
door de dokters
in mijn levensfilm
aan deze of gene zijde
valt doodgaan wel mee
zondag, december 20, 2009
sex en
een beetje helpen
seffens val ik in slaap
meer en meer
tot alles weggeblazen wolken lijken
en de zon
iets met me doet
want momenteel vriest mijn ziel eraf
ik ben platgetreden niemandsland
in het ongeluk van ware vrijheid
aan het andere einde van mezelf een herinnering
vervlogen zoals wie ik was een verslagen dodentocht
een vlucht tot leven
een gebaar van geboren wil
een geborgen afstand over mezelf schaatsend
seffens val ik in slaap
meer en meer
tot alles weggeblazen wolken lijken
en de zon
iets met me doet
want momenteel vriest mijn ziel eraf
ik ben platgetreden niemandsland
in het ongeluk van ware vrijheid
aan het andere einde van mezelf een herinnering
vervlogen zoals wie ik was een verslagen dodentocht
een vlucht tot leven
een gebaar van geboren wil
een geborgen afstand over mezelf schaatsend
maandag, december 14, 2009
EEN EIGENZINNIG JUBILEUM
EEN EIGENZINNIG JUBILEUM is een éénmalige gebeurtenis georganiseerd door Pipelines vzw, ism 't Antistressproject vzw en Antwerpen Boekenstad.
Niet voor niets loopt het gebeuren samen met de Klimaatconferentie 2009 te Kopenhagen, Denemarken. Deels is de reden hiertoe evident: We zijn vrijwel allemaal bezorgd om wat er mer Moeder Aarde gebeurt als geheel, dus ook om de wezens die haar bewonen: planten, dieren en wij, mensen. Deels, steken wij ons Doel niet onder stoelen of banken. Hoe kan het dat een dorp integraal jaren geteisterd wordt door leegstand _om nog maar te zwijgen over de mensen die er zelfmoord over gepleegd hebben, terwijl er zoveel mensen dakloos zijn of in armoede leven?
Wat met de genadeloze en mensonterende opmars van de grootindustrie en multinationals te midden van ons kleinmenselijk bestaan? Hoe gaan wij hier als mens mee om? Welke compromissen zijn we (nog) bereid te sluiten in naam van dé vooruitgang? Of, is het tijd om een stapje terug te nemen, ons leven iets te onthaasten en te schoeien op de leest van een meer ambachtelijk, lokaal, kleinschaliger, organisch en meer wenswaardig bestaan? Die vragen willen en durven we openlijk te stellen.
Woensdag 16 december belooft één van die legendarische dagen te worden op het CONSCIENCEPLEIN te Antwerpen van 16 tot 22 uur, lokale tijd. We gaan met meer dan 20 deelnemende dichters, kunstenaars en muzikanten antwoord geven, elks op unieke eigenzinnige wijze, elks met een open en uitnodigende geest. Omdat de tijd gekomen is in actie te schieten. Omdat wij verantwoording willen geven aan onze kinderen en kleinkinderen. Omdat wij onze kop niet als struisvogels in het zand willen steken!
Wij doen dit niet om wie dan ook voor de borst te stoten. Wij doen dit omdat het tijd is te handelen! De oceanen verzuren, de zeespiegel stijgt langzamerhand. Willen we dat toekomende generaties nog een aangenaam leven op deze planeet kunnen leiden en dat onze bio-diversiteit gegarandeerd blijft? Dan is het hoogdringend tijd om Onze stem eigenzinnig te verheffen! Kom en vergezel ons in onze bescheiden kleinmenselijke bijdrage aan de adem Uwer kinderen. We voorzien in een vuurkorf, wat glühwein en maaltijdsoep....
Zo je wil, kan je op de naam van deelnemende artiesten 'clicken' en meer info bekomen. Iedereen is welkom!
Overzicht van de happening en haar performers:
16u00 Antistresspoweet
16u15 Silke Vanhoof (singer/songwriter)
16u30 David Vandepitte
16u45 Stille Beer (legendarisch straatdichter)
17u00 Michaël Vandebril
17u15 Dirk Elst
17u30 Christoffel Hendrickx
17u45 Frans Vlinderman
18u00 Bart van Peer
18u15 Dolf B Wolf (shamanistic jewel)
18u30 Koen Flameng (singer/songwriter)
18u45 Niko Rubbens (Dwangbuizerdeffect)
19u15 Pierre Magis (magisch poëet uit de koekjesfabriek)
19u30 Frank De Vos
19u45 Ferre Denis (VVL)
20u00 Vincent Bio (Litera Este)
20u15 Martin Pulaski
20u30 Wim Geysen en Hanne De Backer
20u45 Herman J. Claeys
21u00 Peter Holvoet-Hanssen
21u15 Didi De Paris
21u30 Luk Paard, Kristof 'Kristo' Van Hooymissen en Charles Jarvis
22u00 slotmoment met Antistresspoweet, eventueel jamsessie?!
Niet voor niets loopt het gebeuren samen met de Klimaatconferentie 2009 te Kopenhagen, Denemarken. Deels is de reden hiertoe evident: We zijn vrijwel allemaal bezorgd om wat er mer Moeder Aarde gebeurt als geheel, dus ook om de wezens die haar bewonen: planten, dieren en wij, mensen. Deels, steken wij ons Doel niet onder stoelen of banken. Hoe kan het dat een dorp integraal jaren geteisterd wordt door leegstand _om nog maar te zwijgen over de mensen die er zelfmoord over gepleegd hebben, terwijl er zoveel mensen dakloos zijn of in armoede leven?
Wat met de genadeloze en mensonterende opmars van de grootindustrie en multinationals te midden van ons kleinmenselijk bestaan? Hoe gaan wij hier als mens mee om? Welke compromissen zijn we (nog) bereid te sluiten in naam van dé vooruitgang? Of, is het tijd om een stapje terug te nemen, ons leven iets te onthaasten en te schoeien op de leest van een meer ambachtelijk, lokaal, kleinschaliger, organisch en meer wenswaardig bestaan? Die vragen willen en durven we openlijk te stellen.
Woensdag 16 december belooft één van die legendarische dagen te worden op het CONSCIENCEPLEIN te Antwerpen van 16 tot 22 uur, lokale tijd. We gaan met meer dan 20 deelnemende dichters, kunstenaars en muzikanten antwoord geven, elks op unieke eigenzinnige wijze, elks met een open en uitnodigende geest. Omdat de tijd gekomen is in actie te schieten. Omdat wij verantwoording willen geven aan onze kinderen en kleinkinderen. Omdat wij onze kop niet als struisvogels in het zand willen steken!
Wij doen dit niet om wie dan ook voor de borst te stoten. Wij doen dit omdat het tijd is te handelen! De oceanen verzuren, de zeespiegel stijgt langzamerhand. Willen we dat toekomende generaties nog een aangenaam leven op deze planeet kunnen leiden en dat onze bio-diversiteit gegarandeerd blijft? Dan is het hoogdringend tijd om Onze stem eigenzinnig te verheffen! Kom en vergezel ons in onze bescheiden kleinmenselijke bijdrage aan de adem Uwer kinderen. We voorzien in een vuurkorf, wat glühwein en maaltijdsoep....
Zo je wil, kan je op de naam van deelnemende artiesten 'clicken' en meer info bekomen. Iedereen is welkom!
Overzicht van de happening en haar performers:
16u00 Antistresspoweet
16u15 Silke Vanhoof (singer/songwriter)
16u30 David Vandepitte
16u45 Stille Beer (legendarisch straatdichter)
17u00 Michaël Vandebril
17u15 Dirk Elst
17u30 Christoffel Hendrickx
17u45 Frans Vlinderman
18u00 Bart van Peer
18u15 Dolf B Wolf (shamanistic jewel)
18u30 Koen Flameng (singer/songwriter)
18u45 Niko Rubbens (Dwangbuizerdeffect)
19u15 Pierre Magis (magisch poëet uit de koekjesfabriek)
19u30 Frank De Vos
19u45 Ferre Denis (VVL)
20u00 Vincent Bio (Litera Este)
20u15 Martin Pulaski
20u30 Wim Geysen en Hanne De Backer
20u45 Herman J. Claeys
21u00 Peter Holvoet-Hanssen
21u15 Didi De Paris
21u30 Luk Paard, Kristof 'Kristo' Van Hooymissen en Charles Jarvis
22u00 slotmoment met Antistresspoweet, eventueel jamsessie?!
maandag, oktober 05, 2009
zaterdag, september 19, 2009
zondag, mei 03, 2009
Mémoires d'Hadrien (Marguerite Yourcenar)
"Like everyone else I have at my disposal only three means of evaluating human existence: the study of self, which is the most difficult and most dangerous method, but also the most fruitful; the observation of our fellowmen, who usually arrange to hide secrets where none exist; and books, with the particular errors of perspective to which they inevitably give rise."
"Life is atrocious, we know. But precisely because I expect little of the human condition, man’s periods of felicity, his partial progress, his efforts to begin over again and to continue, all seem to me like so many prodigies which nearly compensate for the monstrous mass of ills and defeats, of indifference and error. Catastrophe and ruin will come; disorder will triumph, but order will too, from time to time. . . . Some few men will think and work and feel as we have done, and I venture to count upon such continuators, placed irregularly throughout the centuries, and upon this kind of intermittent immortality."
"Life is atrocious, we know. But precisely because I expect little of the human condition, man’s periods of felicity, his partial progress, his efforts to begin over again and to continue, all seem to me like so many prodigies which nearly compensate for the monstrous mass of ills and defeats, of indifference and error. Catastrophe and ruin will come; disorder will triumph, but order will too, from time to time. . . . Some few men will think and work and feel as we have done, and I venture to count upon such continuators, placed irregularly throughout the centuries, and upon this kind of intermittent immortality."
vrijdag, april 17, 2009
Abonneren op:
Berichten (Atom)
